Afwezig

's Avonds als ze uitrijdt met de ruiters in haar hoofd
zit ze in een regenjas voor het raam
en ze ziet de paarden in galop over het pad
en ze ziet de kooplui achter de muren van de stad
en ze is de hoofdman die voorop rijdt,
ze is de vrouw die in 't voorbijgaan lacht
en ze is de wegspringende steen onder de hoeven
en ze is de nacht die niet voorbij gaat,
geur van gras, van zweet en bloed, tot de telefoon gaat.

Haar zuster om te vragen of ze morgen
op de kinderen komt passen, ze zal zorgen
op tijd te zijn; is er iets?
Ben je ziek of ben je bezig,
je stem klinkt altijd zo afwezig.
Is er iets?

's Avonds als ze uitrijdt met de ruiters in haar hoofd
staart ze naar de lege winkelstraat
en ze volgt de paarden in galop over het pad,
ze nam niets mee zolang ze haar gitaar maar had
en ze was de speelman op het dorpsplein
en ze was het licht dat glinsterde in ogen,
in ogen van kinderen en op de messen van ongure types
en ze was de duiven op de daken
en ze was de valk die dook,
mooie benen
had ze ook.

Van een hele dag achter de kassa,
luiers, koekjes, kaas en chocopasta
automatisch slaat ze aan,
weinig ziek, altijd maar bezig,
wel meer en meer afwezig.
Is er iets?

's Avonds als ze uitrijdt met de ruiters in haar hoofd,
eet ze uit gewoonte een beschuit
en ze wacht de paarden op in draf over het pad,
vandaag zijn ze nerveuzer dan ooit
en ze dendert door de stille straten,
vertrapt de waardeloze jaren.
Ze gaat voluit en laat de teugels eindelijk vieren
en haar lach weerkaatst tegen de gevels,
als een spookverschijning lost ze op,
lost ze in de ochtendnevel op.

Mensen loeren door de etalage
zien een onverklaarbare ravage,
zoiets is geen kwajongenswerk,
waren er vreemde krachten bezig?
De cassiere bleef,
bleef afwezig.
Is er iets?

Absent-minded

At night when she goes riding with the horsemen in her head
she’s sitting at the window, dressed to go
she watches them come galloping along the castle walls
and she sees the merchants hiding in their Lordship’s halls
and she’s the highwaymen’s leader
she’s the girl catching her eye
and she’s the mud left by their rampage
she is a night that has no ending
smell of grass, of sweat and blood, until the telephone rings

Her sister, to ask her
if she can babysit tomorrow
she promises to be on time
talk to me?
are you sick or are you busy?
you always sound so distant, really 
talk to me?

At Night when she goes riding with the horsemen in her head
she’s staring at the empty city street
she follows them galloping along a dust caked road
a horse and her guitar are all she needs
and She’s the bard there in that tavern
she’s the gleam caught in their eyes
in the eyes of children and reflected from sharpened switch blades
and she’s the pigeons on the rooftops
and The falcon’s flight
as for her legs, they are just right

Entire days spent packing groceries
diapers, cookies, AA batteries
packaged perfectly each time
never sick, she just jeeps going
no whisper, chat, no cheer or slowing
talk to me?

At night, when she goes riding with the horsemen in her head
toasted Bread with cheese is her routine
she leads her steed towards the herd galloping her way
today they are more anxious than they’ve ever been
she thunders through the silent crossroads
tramples those lost and worthless seasons
loses the reins and finally releases
and her laugh reechoes from the storefronts
before the morning mist appears
dissolving her until she’s there no more

The gathered crowd causes disruption
gawk at an unexplainable destruction
this is no mere youngster’s prank
what nefarious force got violent?
the bagger clerk remained, remaining silent

Translation by Benne van der Velde

Source: the Dutch Theater Encyclopedia

Herman van Veen sings Rob’s ‘Afwezig’